Hikaye

 

 

Bez Getirin Cafer’e

Fikret Ürgüp


Güzel kız adama göz koymuş. Ne olursa olsun ondan bir çocuk doğuracak. İkisi de çaresiz yatağa düşüyorlar. Bir oğlan doğuyor. Ot yok, ocak yok. Annesi adını Ahmet koymak istiyor. Babası, bu çıkmaz oyuna bir son vermek için, çocuklarının adına (A) dan başlamak istemiyor; Alfabenin sonuncu harfiyle (Z)li bir isim buluyor, Zeynel diyor. Üstelik Zeynel çalışkan, gayretli bir çocuk olabilir. Oda soğuk, soba yok... Yatakta ısınıyorlar. Karı koca kendilerini tutamıyor, sevişiyorlar. Bir dokuz ay sonra ikinci çocuk. Baba adını (Ziver) koyuyor. Ziver ona çocukluğundaki bayram yerlerinde kaydığı tel kızakları hatırlatıyor, nedense. Üçüncü gebelikte kadının karnı yatık. Kız doğacak diyorlar, oğlan çıkıyor. İnce yapılı, pespembe, gül gibi oğlan. Baba, adını (Zülfikar) koyuyor. Zülfikar adı yeni doğana yakışıyor, çünkü ne kız ne de oğlan gibi. Üç oğlanı karyolaya yatırıyorlar, koyun koyuna. İkisi döşeme üzerine serili tek yatakta birbirine sarıldıkça sanki ilk defa gibi sevişmeye başlıyorlar.

Dördüncü oğlana isim bulmak kolay olmuyor. (Ziya) olsa ilerisi için kötü; sevinç gibi bir şey, hani sonu gelmesin, diye, Zeki, Ziyat, Zinnur, filan da kendine güvenircesine, parlak isimler. Çocukların babası, baştan beri bu kötü oyuna düşman. Ve sonuncu oğlana (Zıttı Kadim) diyor ki onca manası ayağa çelme atmak; erkekliği kurutmak; tabiata karşı koymak; kendine küfür etmek gibi bir şey.

Ve iş işten geçiyor. Karı koca bir daha sevişemiyorlar. Aynı yer yatağında, biri bir uçta biri öteki uçta buz kesiyor, uyuyamıyorlar.

Van Kısa Lodos Hikayeleri, Gece Yayınlan, 1991


 

 

 

 


 


Ana Sayfaya Dönmek İçin Tıklayın 

  www.aymavisi.org  
 

 

 

 

 
 + Büyüt | - Küçült