Deniz Gezmiş'in Son Mektubu


Merkez Cezaevi 6.5.1972

Baba,

Mektup elinize geçmiş olduğu zaman aranızdan ayrılmış
bulunuyorum. Ben ne kadar üzülmeyin dersem
yine de üzüleceğinizi biliyorum. Fakat bu durumu metanetle
karşılamanı istiyorum. İnsanlar doğar, büyür,
yaşar, ölürler. Önemli olan çok yaşamak değil, yaşadığı
süre içinde fazla şeyler yapabilmektir. Bu nedenle ben
erken gitmeyi normal karşılıyorum. Ve kaldı ki benden
evvel giden arkadaşlarım hiçbir zaman ölüm karşısında
tereddüt etmemişlerdir. Benim de tereddüte düşmeyeceğimden
şüphen olmasın. Oğlun ölüm karşısında aciz ve
çaresiz kalmış değildir. O bu yola bilerek girdi ve sonunun
da bu olduğunu biliyordu. Seninle düşüncelerimiz
ayrı, ama beni anlayacağını tahmin ediyorum. Sadece
senin değil, Türkiye'de yaşayan Kürt ve Türk halklarının da
anlayacağına inanıyorum. Cenazem için avukatlarıma
gerekli talimatı verdim. Ayrıca savcıya da
bildireceğim. Ankara'da 1969'da ölen arkadaşım Taylan
Özgür'ün yanına gömülmek istiyorum. Onun için
cenazemi İstanbul'a götürmeye kalkma. Annemi teselli
etmek sana düşüyor. Kitaplarımı küçük kardeşime bırakıyorum.
Kendisine özellikle tembih et, onun bilim adamı
olmasını istiyorum. Bilimle uğraşsın ve unutmasın
ki, bilimle uğraşmak da bir yerde insanlığa hizmettir.
Son anda yaptıklarımdan en ufak bir pişmanlık duymadığımı
belirtir, seni, annemi, ağabeyimi ve kardeşimi
devrimciliğimin olanca ateşiyle kucaklarım.

Oğlun DENİZ GEZMİŞ
 


 

 
Ana Sayfaya Dönmek İçin Tıklayın 

  www.aymavisi.org  
 

 

 

 

Güncel

 

 

 
 + Büyüt | - Küçült