Felsefe

 

 

 

Hangi İsa?

Aytunç Altındal


 “The Lord had said : Cali him Immanuel, which means God WithUs! The Holy Spirit said: Give Him the name Jesus, because He will save his people from their sins.”

 “Tanrı dedi ki: O’na Immanuel adını verin, Tanrı Bizimle demektir. Kutsal Ruh dedi ki: Ona İsa adını verin, çünkü o halkını günahlarından kurtaracaktır.”

Matthew, 2024.’

Öncelikle şu hususu açıkça belirtmek gerekiyor: İsa Mesih hiçbir zaman hiçbir yerde kendisinin "Bir ve tek mutlak Tanrý" olduğunu iddia ve beyan etmiş değildir. Böylesi bir iddia Gospeller’de yoktur. Benzer şekilde be yanları içeren Kiliseİçi veya KiliseDışı İsa’ya ait olduğu kesinlikle belgelendirilmiş "Özgün" bir tek kaynak da yoktur. Tanrı olmak ya da diğer bir deyişle İsa’nın Tanrı laştırılması, İsa Mesih’in kendi isteği ve inançları dışında, onun gıyabında, onu hiç görmemiş, tanımamış, yaşıtı da olmamış bazı kişilerce onun ölümünden(?) sonra yapılmış bir atıf ve yakıştırmadır, o kadar. Tıpkı İncil’de yer alan ve İsa tarafından söylendi deni len sözlerin büyük bir kısmının da gerçekte onun tarafın dan söylenmemiş olduğu gibi. Tıpkı İsa’nın doğumu ve ölümü arasındaki dönem hakkında Gospeller’de onunla ilgili anlatılmış olayların büyük kısmının da gerçekte hiç yaşanmadığı ve İsa ile doğrudan hiçbir bağlantısının olmadığı gibi... Bu nedenle ilkin İsa’nın doğumu İncil’de nasıl işlenmiştir, onu görelim. Sonra da onun yaşamıyla ilgili, yine İncil’de yer alan çarpıcı "tahrifleri" aktaralım. Yoahim ve Hanna’nın2 kızı Meryem, Nasıra kasabasın da3 bir marangoz olan Yakub’un oğlu Yusuf’la” nişanlıydı. Ancak birleşmelerinden önce ‘gebe olduğu anlaşıldı’ (Mat ta, 1:18). Yusuf ‘salih bir adam olup onu aleme rezil etmek istemeyerek, gizlice boşanmak niyetinde idi’ (Matta, 1:19). RAB müdahale ederek meleklerinden birine düşünde Yu suf’a görünmesini buyurdu. Melek dedi ki: “Sen Davut oğlu Yusuf, Meryem’i kendine karı olarak almaktan kork ma çünkü kendisine doğmuş olan Ruhülkudüs’dendir. Ve bir oğul doğuracaktır; ve onun adını İsa koyacaksın; çün kü kavmini günahlarından kurtaracak olan odur” (Matta, 1:20 21). Yusuf itaatkar bir adamdı, kendine söyleneni yaptı; Meryem’i karı olarak evine aldı ama bir oğul doğu rana dek onunla cinsel ilişkiden sakındı. ‘Ve çocuğun adı nı İsa koydu.’ (Matta, 1:25) Böylelikle İsiah Peygamber’in kehaneti yerine gelmiş oluyordu. (Matta: 1:23) Ve Mer yem’in oğlu gelecek yüzyıllarda da böyle tanınacaktı. Ancak, kehanetin yalnızca yarısının gerçekleştiği anla şılmaktadır, çünkü İsaiah Peygamber’in Tanrısı, bakire den doğacak çocuğa başka bir ad vaad etmişti. Bu ad Im manuel’di. Okuyalım: ‘Bunun için Rab kendisi size bir ala met verecek; işte kız gebe kalacak ve bir oğul doğuracak, ve onun adını Immanuel koyacak’ (İsaiah, 7:14). Tanrı’nın başlangıçtaki tasarımını değiştirip bebeğe neden yeni bir adı, İsa’yı5 vaat ettiği Yeni Ahit’te yazılı değildir. Garip görülebilir ya da görülmeyebilir ancak, Meryem’den do ğan çocuğun adı ‘TanrıBizimle’ (yani, Immanuel) değil, ’YHVH Selamettir’ (yani, İsa) oldu.

Sekizinci gün, Anne Meryem’le üvey baba Yusuf, Şeri at’a göre bebeği sünnet ettirmek için Tapmağa götürdüler, İsa Tapınak’ta sünnet edildi. Böylelikle Tanrı’nın Babil Talmudu’na göre ilk muhtedi olan İbrahim’le yaptığı ‘ah din işaretini’ (Tekvin, 17:11) edinmiş oldu (6). Sekiz gün lük bebek İsa, böylelikle adanmış da oluyordu: “Ve Rab Musa’ya söyleyip dedi: Bütün ilk doğanları İsrailoğulları arasında, insanda ve hayvanda bütün rahmi açanları be nim için takdis et, o benimdir” (Çıkış, 13:1). Böylelikle Meryem’in oğlu, İsrailoğulları’nın RAB’bine ait olmuştu. Meryem’in kız kardeşi ya da kız kardeşlerinin ve dola yısıyla da altı ya da yedi yeğeninin olup olmadığı Yeni Ahit’de yazılı değildir. (Klopas’ın karısı Meryem’in Yu hanna 19:25 Meryem’in gerçek kardeşi olup olmadığı be lirlenememiştir.) Yusuf’un daha önceki evliliğinden en az altı ya da yedi evlat sahibi olmuş yaşlı bir adam olup ol madığı da kayıtlı değildir. Bu iki olasılık Yeni Ahit’te be lirtilmez, ama İsa’nın dört erkek kardeşinin adı verilir. İsa’nın en az iki ya da üç kız kardeşi de bulunmaktaydı. İncil derleyicisi Markos’tan okuyalım: ‘Meryem’in oğlu ve Yakub’un, Yosef’in, Yahuda’nın ve Simun’un kardeşi, dülger, bu değil mi? Kız kardeşleri burada bizimle değil ler mi?’ (Markos, 6:3) Dört İncil yazarından ikincisi Mar kos’a göre bunlar, İsa’nın gerçek erkek ve kız kardeşleriy diler. (Yuhanna, 19:25). Eğer Yuhanna’nın öne sürdüğü gibi İsa’nın kuzenleriyseler, o zaman Meryem yaşamının sonuna dek bakire ve Tanrı’nın bakire gelini olarak kalmış demektir. Muhtemeldir ki, Meryem’in kız ya da erkek kardeşi yoktu, ama Elisabeth adında bir kuzeni olduğu kesindir. Meryem’in özellikle gebelik döneminde onunla çok yakın olduğu bize bildirilmektedir. Elisabeth’in bakire Mer yem’in gebeliğini kendi ailesinden ilk öğrenen kişi olduğu da yazılıdır. Elisabeth kırk yaşlarında olmalıydı ve Zekeriya adlı bir kahinle evliydi (Luka,l:5). Elisabeth ‘kısır idi’ (Luka, 1:7). Sara, Raşel, Rebeka ve Hanna’dan sonra Kutsal Kitap’ta adı geçen beşinci, Yeni Ahit’teki ilk kısır kadın Elisa beth’tir. Daha önceki bütün kısır kadınlar ve kocaları gibi Elisabeth ve kocası da ‘Allah indinde salih’ idiler (Luka, 1:6). Bu nedenle, Zekeriya bir gün Rab’bin tapınağmday ken Melek Cebrail ona göründü ve dedi ki: “Korkma Ze keriya; çünkü duan işitildi, karın Elisabeth sana bir oğul doğuracak, onun adını Yahya koyacaksın. (...) Çünkü Rab’bin gözünde büyük olacak, şarap ve içki içmeyecek ve daha anasının karnından Ruhülkudüs’le dolu olacak. İsrailoğulları’ndan birçoğunu onların Allah’ı Rabbe dön dürecek. Babaların yüreklerini oğullara, asileri salihlerin hikmetine çevirmek ve Rabbe amade bir kavim hazırla mak üzere İlya’nın ruhu ve kudretiyle onun önünde yürü yecektir. (Luka, 1:13 17).” İsrail’in Tanrı’sı daima Meleği Cebrail aracılığıyla ko nuşurdu. Tanrı her zaman önce kocalara ‘korkmamaları nı’ söyler, ardından onlara her birinin, ayrıcalıklı anlamı olan bir ‘ad’ ve bir ‘oğul’ müjdelerdi. Buradaki tek ilginç husus, Melek Cebrail’in Zekeriya’ya, düşünde değil tapı nağın loş ışıkları arasında, tütsü yaktığı sırada konuşmuş olmasıdır. Yeni Ahit’te anlatılanlara göre altı ay sonra Meryem’i de ziyaret eden işte yine bu Melek Cebrail’di. Bu Cebrail’in bakireye yaptığı varsayılan kayıtlara geçmiş ilk ve son ziyaretidir. İnsanlara Tanrı’nın sözünü iletmek Melek Cebrail için olağan bir olaydı. Ama Cebrail, tabii RAB’bin talimatları üzerine, önce sıkıntılı kocalara görün meye alışkındı. Ne ki, bakireye görünüp ‘müjdeyi ver mek’ Melek Cebrail için alışılmadık bir durumdu. Belki Melek Cebrail bu nedenle ‘müjdeyi’ vermeden önce ‘Baki re Meryem’e korkmamasını söylemiştir! Elisabeth’e dönelim! Zekeriya’ya bildirilen tarihte, oğ lu doğdu. Ona Zekeriya’nın akrabaları arasında bu adı ta şıyan kimse olmamasına karşın (Luka, 1:61) Yahya adını verdiler. Çünkü Zekeriya Abiya ruhban soyunun mensu buydu ve Elisabeth de, Meryem’in tersine, Harun’un so yundandı. (Luka, 1:5). Yahya büyüdü, ruhça kuvvetlendi; ve İsrail’e görüneceği güne kadar çöllerde kaldı. (Luka, 1:80). Doğru, Markos’a göre Yahya kehanet uyarınca hiç mayalı içki içmedi. Yalnızca bitki ve yaban balı yedi. Hiç tıraş olmadı ve devetüyünden bir harmani giyip beline bir deri kuşak taktı (Markos, 1:6). Yahya atalarının geleneği nedeniyle Peygamber ya da Mesih (Christ) olmaya layık değildi, ama aynı gelenek uyarınca bir RahipYönetici ola bilirdi... Yahya bunları denemedi; onların yerine yaşamını bir başka seçeneğe adadı. Gerçekte kendisinden altı ay küçük kuzeni olan ve da ha sonra Tanrı’nın Oğlu diye anılan İsa’nın gelişini bildi ren ilk Vaftizci oldu. Yeni bir İstiğfar ahdinin yeni işareti olarak suyla değil, Ruhülkudüs ve ateşle vaftiz edecek olan İsa’nın gerçek vaftizci olacağını bildirdi. Kilise, son raları 24 Haziran gününü Vaftizci Yahya Günü ilan etti. Vaftizci Yahya Günü arifesinde tüm dünya Hıristiyanları nın kentlerden çıkıp evlerindeki kötü ruhları kovalayacak şifalı sarı kantaron otunu (St. John’s wort) toplamaları is tendi. (Anlamlı bir Pagan uygulamasıdır bu.) Böylelikle, Yeni Ahit’in başlarında, bizlere iki oğul su nulmuştur. Biri Yahya (İbranice biçimiyle Johanna ‘JAH VEH esirgeyicidir’ anlamına gelir), diğeri de İsa, (JAH VEH selamet’dir.) Jahveh Esirgeyicidir, Jahveh Selamet’tirin yolunu açmıştır. Her iki oğul da ilk doğan Yahudi bebeklerdir ve dolayısıyla, Yasa’ya göre her ikisi de ebeveynlerinin Tanrısı’na adanmışlardır. İsa’nın annesi Meryem, imana göre ya bakiredir, ya da bir parthenos, yani yine bakire, ancak tertip edilmiş bir ev liliğe rıza göstermeyip kendi eşini seçen kadın’dır. Bu ta sarıma göre Bakire Meryem, kötü ya da hafifmeşrep bir kadın olduğundan değil, ‘kendi hakkının bilincinde bir ki şi’ olduğu için “evlenmeden” anne olmuştur7. İsa’nın Pla ton’cu Celsus’un İ.S. 170’te ileri sürdüğü gibi8, büyüsünü Mısır’da öğrenmiş küstah bir şarlatan olup olmadığı ko numuz itibariyle bu incelemede üzerinde durulmayacak hususlardır. Çünkü; en kestirme deyişle ‘Bakire Annelik’ yakıştırması Hıristiyanlıktan çok önce, tüm Hindistan, Mezopotamya ve Ortadoğu’da bilinen bir olguydu. Örne ğin; Buda, Sokrates, Eflatun ve Büyük İskender de halk söylencesine göre ‘Bakire Anne’den doğmuşlardı! Benzer şekilde, tarihsel İsa denilen de fazla önemli de ğildir. Tarihsel İsa ilahiyatçı ve tarihçiler için bir çeşit AraştırmaAlanı iken, mitolojik İsa, kendine inananlar için nihai gerçeklik olarak kalmıştır. Nesnel bir inceleme için, tanımlarımıza perspektif kazandırabilecek tek İsa portre si, Yeni Ahit’teki Mesih’tir. Bu portrenin tarihi gerçekliği nin olup olmaması bizi ilgilendirmemektedir. Çünkü Hı ristiyan dünyası sadece ve sadece Yeni Ahit’te okuduğu Mesih’e bağlılık duymaktadır. Tarihsel Mesih’e değil. Geleceğin Mesih ve Tanrı’sının yeryüzündeki yaşamı işte böyle başladı. Ve diğer iki İncil yazarının, İncil’lerinde bu büyüleyici bakire doğumu9 olayına neden değinme gereksinimi duymadıkları da daima bir sır olarak’kaldı! Matta, kendi İncil’inde, İsa’nın soy kütüğünü İbrahim Peygamber’le başlatıp ‘Mesih denilen’ İsa’yla bitirir (Mat ta, 1:16). Matta İbrahim’den İsa’ya kırk iki kuşak saymak tadır. Onun soyağacında üvey baba Yusuf ‘Meryem’in ko cası’ olarak verilip İsa babasının soy hattıyla değil, anasının adıyla kaydedilmiştir. Bu, geleneksel ibrani soyağacı kurgusunu bozduğu için alışılmadık bir işlemdir. Her iki ebeveynin, Meryem ve Yusuf’un Matta yorumunda birer kuşak işgal etmeleri de alışılagelmiş bir uygulama değil dir. Matta bu kırk iki kuşağı, her biri on dörder kuşak içe ren üç başlık halinde toplamıştır. Matta, Meryem ve Yu suf’u dahil etmekle on dördüncü kuşağı İsa’ya yakıştır mıştı. Öte yandan Luka İsa’nın soyağacını Adem’e ve on dan da tabii Tanrı’ya iletmişti. Luka İncil’in de Tanrı’dan İsa’ya yetmiş yedi kuşak sayılmıştı (gerçekte bu birkaç bin yıldan fazla tutmamaktadır). Matta İbrahim Peygamber’den Davut Peygamber’e on dört kuşak saymıştı. Ve Luka, Tanrı’dan İsa’ya yetmiş ye di kuşak saymaktaydı. Cemaatin başındaki yöneticilere iletilen mesaj, Davut Peygamber’in adının sayısal değeri nin İsa’yı on dördüncü kuşağa yerleştirmekle, bilgilere ve söz sahibi diğer cemaat yöneticilerine sıradan bir bilginin ötesinde malzeme sağlamaktaydılar. Yetmiş yedi, yedi ar tı yediye bölündüğünde, on dörde eşitlenir ve kırk iki ku şak üç kez on dört başlık altında (3X14) toplandığında Da vut Peygamber’in adının sayısal değerine gönderme yap maktadır, böylelikle Mesih denen İsa’yı gizlice onun soyu na bağlar. Bu soyağacı aktarımı, geleceğin tanrısını aynı zamanda Yahudi Peygamberi İsaiah’nin kehanetine de bağlamaktaydı. Her iki İncil yazarının attığı ilk adımlar, bu kehanetin gerçekleştirilmesi bağlamında zorunluydu. Üvey Baba Yusuf’un Luka yorumunda bağımsız bir kuşak sayılmayıp dışlanması da kayda değer. Matta, yorumun da bu kuşak boşluğunu, inanca göre İsa üzerinde hiçbir ’emeği’ olmayan Yusuf’u ayrı bir kuşak olarak saptarken, elinde yeterli sayıda kuşak bulunan Luka’nın ona hiç ge reksinimi olmamıştı. Sayısal değerlere ilişkin konular, sonraki yüzyıllarda Gnostik tarikatlar, gizli ya da Rafızi denen dernekler, Okultistler ve Ezoteristlerce Operasyonel ve Spekülatif olarak kullanılagelecektir. Bu değerler karmaşık cin kov ma dualarının çeşitli biçimlerini ifadelendirmenin yanı sı ra, simgeciliğin tılsım gizemlerine ve karmaşıklığına içkin bir sayısal nitelik kazandırmada da temel kabul edilebile cekti. Şu ünlü ‘kutsal’ on dört sayısı için bu kadar yeter sa nırım. İsa Mesih’in çocukluğuna dair ayrıntılı bilgi yoktur. Ancak ilginç bir olay aktarılmıştır (Luka, 2:4151): İsa on iki yaşındayken, her yıl ailesiyle birlikte Yeruşa lim’de (Kudüs) kutlanan Fısıh bayramından eve dönüşte kaybolmuştu. Yusuf’la Meryem onu her yerde aramışlar ama bulamamışlardı. Üç gün sonra Tapınağın avlusunda, yaşlılarla konuşurken gördüler onu. Luka bu yaşlı Yahu di öğretmenlerin (Hahamlar) on iki yaşındaki çocuk İsa’nın sorduğu sorulardan ve verdiği yanıtlardan çok et kilendiğini belirtmektedir. Bu öğretmenlerin gerçekten et kilendikleri mi, yoksa tedirgin mi oldukları, İsa ile annesi Meryem arasındaki şu konuşmadan izlenebilir. Luka şöy le yazıyor: ‘Onu gördükleri zaman, şaştılar ve anası ona dedi; Ey oğul, neden bizi böyle ettin? İşte baban ve ben yüreğimiz çok sıkılarak seni aradık. Onlara dedi; Neden beni aradınız? Bilmiyor muydunuz ki, benim için Baba mın evinde bulunmak gerekti? Onlar ise kendilerine söy lediği sözü anlamadılar.’ (Luka, 2:48 50) Eğer, İsa bu öğretmenlerle annesiyle konuştuğu tarzda konuştuysa, bu anlatım tarzı orada hazır bulunanları etki lemekten çok tedirgin etmiştir. Çünkü Tanrı’nın tekil ola rak ‘babam’ biçiminde nitelendirilmesi Museviler arasın da alışümf hk bir uygulama idi; baba figürü olarak tanrı geleneksel olarak ‘Babam’ biçiminde değil, ‘Babamız’ ola rak tanımlanırdı. Yine geleneksel olarak Tapınak RAB’bin ikamet ettiği yerdi. RAB. ‘Babamın evinde’ oturmuyordu. Eğer bu olay Luka’nın uydurduğu bir ekleme değilse, o zaman taşıdığı anlam, önemlidir. Böylesi bir niteleme da ha on iki yaşındayken; ‘Hepimizin babası bir değil mi, bi zi bir Allah yaratmadı mı?’ (Mal, 2:10) diyen gelenekten açıkça kopmuş bir İsa’ya işaret etmektedir. Daha sonrala rı bilindiği gibi, İsa otuz yaşlarına geldiğinde de, Yahudi lerin ‘Tanrımız’ nitelemesi geleneğini yadsıyarak Tanrı’yı ’Tanrım’ olarak adlandıracaktır. Kimi durumlarda bazı Peygamberlerin Habakuk’da yapıldığı üzere (3:1819) Tanrıyı ‘Kurtarıcım’ ya da ‘Yehova, Rab, benim kuvvetim dir’ nitelemelerine cevaz olsa da, ‘Tanrı’mızın’ ‘Tanrım’ biçiminde tekilleştirilmesi, Tanrı’nın İnsan Benliği’nde özelleştirilmesi sayılmaktaydı ve kesin olarak yasaklan mıştı. Çünkü Musevi Peygamberi Mika’nın da belirttiği gibi, ‘Çünkü bütün kavimler, her biri kendi ilahının ismiy le yürüyor; biz de daima ve ebediyen Allahımız RABBİN ismiyle yürürüz’ (Mika, 4:5) denmişti. Tanrılar ve Ruhlar arasında yaşayan ve bazen onlar tarafından yardıma çağ rılan Paganın tersine, Yargıç Tanrı İsrail’in RAB, Musevi lerin arasında yaşayan İlahi Güçtü. (“Çünkü ben Allah’ım ve insan değilim; senin ortanda olan Kuddüsüm”) (Hoşea, 11:9) Yaşayan YargıçTanrı RAB’bi bütün Musevilerin ara sındaydı, hiçbir Musevinin özel mülkiyetinde ya da evin de değildi. Tanrı, Yeni Ahit boyunca, Eski Ahit’in tersine yalnızca bir kez konuşur. Bu da İsa’nın kuzeni Yahya tarafından vaftiz edilişi sırasında gerçekleşir. İncil yazarı Yuhan na’nın söylediği gibi Vaftizci Yahya’nın mı onu herkes gi bi vaftiz olmaya çağırdığı, yoksa Matta, Luka ve Mar kos’ta gösterdiği üzere İsa’nın mı kendini Yahya tarafın dan vaftiz edilmeye davet ettiği açık değildir. Matta, İsa’nın vaftizini şöyle betimler: “Ve İsa vaftiz olup hemen sudan çıktı; ve işte gökler açıldı, ve Allah’ın ruhunun gü vercin gibi inip üzerine geldiğini gördü; ve işte göklerden bir ses dedi: Sevgili Oğlum budur, ondan razıyım” (Mat ta, 3:16 17). Tanrı bundan sonra İsa dahil hiç kimseyle ko nuşmadı ve İsa ve Havarileri ibadet etmek üzere dağa çık tıklarında bir buluttan gelen ‘ses’in aynı mesajı tekrar et mesi dışında hiç emir ya da talimat vermedi. İsa bu neden le, “Allah Ruhtur ve ona tapmanlann ruhta ve hakikatte tapınmaları gerekir,” demiştir ( Yuhanna 4:24). Anlaşıldığı kadarıyla İsa gelip sıradan bir Musevi gibi vaftiz olmuştur. Yahya, “Ben onu bilmezdim,” der (Yu hanna, 1:31). Ve İsa vaftiz edildiği sahilden, sonradan Yahya’nın doğrulayacağı üzere mecazi anlamda tüm in sanlar ve özelde tüm Museviler için kullanılan bir unvan olan Tanrının Oğlu sıfatını alarak ayrılmıştır (Yuhanna, 1:34). Tekvin’de şöyle denilir: ‘Ve vaki oldu ki, toprağın yüzü üzerinde adamlar çoğalmaya başladı ve onların kız ları doğduğu zaman Allah’ın oğulları insanın kızlarının güzel olduklarını gördüler ve seçtiklerinden kendilerine kanlar aldılar” (Tekvin, 6:13). Dolayısıyla bir Musevi ola rak İsa da bir Tanrı Oğlu’ydu ama bu onu Mesih yapma ya yetmiyordu. Bu nedenledir ki, sonradan başı kesilmek üzere, Herod tarafından kapatıldığı hapishaneden Yahya kendini beklenen Mesih olarak görüp görmediğini anla mak için ona haberciler gönderecektir. İsa bu hayati soru yu son derece belirsizce yanıtlar.’ Gerçekte İsa* Musevi ce maatini yöneten ve yönlendiren söz sahibi kişiler tarafın dan çağrılmış ve onaylanmış değildi, (hatta) onlar tarafın dan bilgi düzeyinde yetersiz bulunmuştu! İsa’nın nasıl doğduğu ya da Tanrı’nm beklenen Mesih’i olarak nasıl onaylandığının üzerinde çok fazla durmak gerekmez. Kuşkusuz Nasıralı İsa, Musevilerin beklediği bir ve tek Mesih değildi. Çünkü Mesih ideali İsa’dan onlarca yıl önce Essene Kümran tarikatının biçimlendirdiği esrarengiz bir Hak Belleticisi’ne daha fazla uymaktadır10. Adettir, Avrupa’da her yeni yılın son haftasında İsa ve Hıristiyanlık’la ilgili yoğun yayın yapılır. Gazeteler, dergi ler, radyo ve televizyonlar İsa’yı çeşitli enlem ve boylam larda ele alır, incelerler. Yüzyıllardır süren tartışmalar, her Aralık ayında yeniden alevlenir. İsa, kilise, İncil, azizler vb. bazen bilimsel ama çokça sansasyonel yazılarla izleyi cilere, dinleyicilere ve okurlara sunulurlar. İsa’yla ilgili iddialar yüzyıllardır değil inanın 2000 yıl dır sürmektedir. Belki bin değişik görüş Hıristiyanlık ale minde tartışılmıştır. Bu iddialar bolluğunda bazıları bi limsel gerçekliğe sahipken, çoğu ‘Mitos’ düzeyinde kal mıştır. İlk bakışta ‘Kaç İsa var veya Hangi İsa?’ soruları okurları şaşırtabilir. Ancak bu Batı İlahiyat Fakültelerinde kabul görmüş, ders ve tez konusu olmuş bir yaklaşımdır. Resmi ideolojik araştırmalar işte bu sorulardan hareketle yola çıkarlar. Batı ilahiyatına göre başlıca dört İsa tipolojisi vardır. 1) İncil yazarlarına göre İsa: Buna Synoptik İsa denir. İncil yazdığı var sayılan binden fazla şahıs vardır. Günümüzde de çeşitli Hıristiyan cemaatleri, değişik İncil’lere dolayısıyla değişik İsa imajlarına tapmak tadırlar. Synoptik İsa, işte bu çeşitlilikte esas olanı vurgular. Yeni Ahit denilen kitapta dört İncil yazıcı sı (Evangelist denilir bunlara) tarafından portresi çi zilmiş olan İsa, tüm Hıristiyanlar için kabul edilme si istenen İsa’dır. 2) Mitolojiye göre İsa: Buna Mitolojik İsa denir. İlahi yatta Synoptik İsa’nın büründüğü mitoloji haline getirilmiş İsa’yı temsil eder. Geçmiş uygarlıklarda özellikle de Mısır ve Hellen uygarlıklarında bulu nan efsanelerin İsa’ya atfedilmesiyle şekillenmiştir. 3) Tarih bilimine göre İsa: Buna Historical İsa denir. Ta rih, sosyoloji ve ilahiyatın ortak öznesi işte bu İsa’dır. Üniversite ve fakültelerde daima tarihsel ve rilerle kanıtlanmaya çalışılan İsa budur. Tarihsel İsa, günümüzde en çok tartışılan, kabul ya da reddedi len İsa’dır. 4) İnananların İsa’sı: Bu göreceli olarak yeni sayılan bir İsa tiplemesidir. 19. yy7 m sonunda 20. yy’m başında özellikle Katolik ve Protestan Alman ilahiyatçıları tarafından geliştirilmiş bir tiptir. Buna göre İsa’nın ne ve kim olduğuna karar vermesi gerekenler, ne ki lisedir, ne bilim adamlarıdır, ne de İncil’lerdir. İsa’nın ne ve kim olduğuna sadece inananlar karar verebilirler. Ona inananlar nasıl inanıyorlarsa, İsa öyledir. İsa’nın gerçekten yaşayıp yaşamadığı konusu ise en çok tartışılan hususlardan birisidir. Bazı ilahiyatçılar ve araştırmacılar özellikle Musevi kökenli tarihçilerin bulgu larından ve eldeki belgelerden yola çıkarak İncil’lerde an latılan İsa’nın hiç yaşamadığını, bu İsa tipinin, söz konusu İsa’dan yaklaşık olarak 200 yıl kadar önce yaşamış ve adı SİRAÇ olan bir Yahudi’nin oğlu İsa (Jesus) olduğunu öne sürmektedir. Benzer şekilde, günümüzden 2000 yıl önce Filistin denilen bölgedeki Nazareth (İsa’nın doğup büyü düğü kasaba) diye bir yerleşim biriminin de var olmadığı nı öne sürerler. Bu tartışmalarda öne sürülen bir diğer iddia da, İsa’nın çarmıha gerilerek öldürülüp öldürülmediğidir. İsa’nın ne rede ve nasıl öldürüldüğü çok tartışmalıdır. İsa gerçekten de çarmıha gerilmiş midir? Bu soruya birçok ilahiyatçı olumlu yanıt verirken, özellikle genç araştırmacılar, dinle rine olan bağlılıklarıyla orantılı olarak evet ya da hayır de mektedirler. Bir iddiaya göre de, evet İsa çarmıha gerilmiş ama ölmeden kurtarılmış ve daha sonra Keşmir’e giderek orada yaşamıştır. Bir diğer ilginç iddia da İsa’nın evli olup olmadığıdır. Bu da yaygın bir iddiadır. Daha çok siyasal sonuçları olan bir tartışmanın ürünüdür bu. İncil’lerde İsa’nın, dört er kek, en az iki kız kardeşinin bulunduğu anlatılmaktadır. Ama bu konuda esas kabul edilen dört İncil’de de bu olay değişik anlatımlarla verilmiştir. Buna göre İsa’nın öz an ne bir kardeşleri değil, yeğen ve kuzenleri vardır. İsa’nın Mecdelli Meryem’le (Maria Magdelena) evlendiği ve ço cuk sahibi olduğu iddiası da çok önemli bir iddiadır. Bu na göre İsa İncil’lerde de anlatılan bir düğünle evlenmiş tir. Daha sonra krallık iddiasıyla ortaya çıkmış ve bir ayaklanma başlatmıştır. Bu ayaklanmada yakalanarak idam edilmiştir. Ama karısı ve çocuğu Fransa’ya kaçırıl mışlar ve orada Hıristiyanlığın ilk krallığı olan Merovenj Hanedan’mı kurmuşlardır. Merovenjlerin daha sonra or taya çıkan Karolenj hanedanı tarafından yıkılmasıyla bir likte İsa’nın soyundan gelenler gizli bir örgüt kurarak, gü nümüze kadar varlıklarını sürdürmüşlerdir. Bu ilginç ve biraz da polisiye kokan konuya ileride değineceğim. Çün kü bu siyasi gizli örgütün (Adı: Pieure de Sion) ucu Türki ye’ye de dokunmaktadır.” 1994’te ABD’de şaşırtıcı bir bilimsel bir araştırma yayınlandı. Bu kitabın adı ‘Five Gospels’ yani ‘Beş İncil’di. Yazarları da İsa Semineri’nin üyeleri ve editör olarak da Prof. Robert VV.Funk ile Prof. Roy W. Hoover olarak belirtilmişti. Kitap büyük boy ve 552 sayfaydı.12 Şimdi de kısaca İsa Semineri sözcüğü üzerinde biraz duralım. İsa Semineri kavramı son 25 yılın Hıristiyanlık içinde öne çıkardığı bir akımın adıdır. Dünyaca ünlü ilahi yatçılar, Vatikan’ın baskısından bıkarak, gizlice ilk İsa Akademilerini kurmuşlardır. Bu bilim adamlarından ba zıları, adlarının duyulması üzerine bağlı bulundukları üniversite ve fakültelerden atılarak işsiz bırakılmışlardır. Amerika’dan başka Almanya, Fransa ve İsviçre’de de İsa Seminerleri vardır. Amerika’ daki Akademi şimdi Minne sota Üniversitesi’nin bünyesindedir. Yaklaşık 200 bilim adamı birlikte çalışarak İncil’i tartışmaktadırlar. Zaman zaman bu sayı, arada bir katılanlarla daha da yükselmek tedir. İsa Seminerleri’nin tartışma konusu, adı üzerinde, İSA’dır. İncil’de yer alan sözlerin ne kadarı İsa’ya aittir? İsa bu sözleri söylemiş midir? Yoksa bunlar sonradan uydurularak kilise tarafından İncil’lere sokuşturulmuş mudur? İşte, İsa Seminerleri’nin konusu budur. İlahiyat çevrelerinde, bu seminerlere katılan bilim adamlarından 'Ýncil Dedektifleri' diye söz edilir. Şimdi kaldığımız yerden sürdürelim. Synoptik İndilerde İsa’nın dört erkek ve en az iki kız kardeşi olduğu yazılıdır. Ancak bunlar gerçek kardeşleri mi, değil mi belli değildir. İncil Dedektiflerinin 5. Gospel olarak kodeksledikleri ve yeni bir çevirisini sundukları Thomas İncil’i,, işte bu kardeşlerden birisine aittir. İsa’nın kardeşi Thomas tara fından yazıldığına inanılan bu kitabın ne Synoptik’le ne : de John’la bir bağlantısı vardır. Türkiye’nin Didim semtinde yaşadığı için Didymus di ye tanınan ve Judas Thomas adıyla İsa’nın erkek kardeşi sayılan bu şahsın, gerçekte İsa’nın ikiz kardeşi olduğu da çok yazılmıştır. Ancak bu yeni kitapta sadece kardeşlik ta kısı öne çıkarılmıştır. 'Ýkiz' olmak keyfiyetine değinilme miştir. Thomas İncil’i ilk kez 1948’de çok dar çerçevede bazı ilahiyatçılar ve tarihçiler tarafından incelenmiştir. Halen elde biri Mısır’daki Kopti Hıristiyanlığı’na yön veren ve İ.S 350 yılında yazılmış bir nüshasıyla, İ.S 200 yılında Grekçe yazılmış bir nüshası bulunmaktadır. İsa semineri üyeleri işte bu nüshayı okuyarak bazı sonuçlara varmış lardır. Thomas İncili’nde İsa’ya ait olduğu öne sürülen 114 de yiş yer almaktadır. Bunlar Thomas tarafından, diğer dört İncil’den bağımsız olarak kaleme alınmışlardır. İsa, bu İn cil’deki sözleriyle tamamen bambaşka bir karakterolarak ortaya çıkmaktadır. İsa Semineri üyelerinin yıllar süren incelemelerden sonra vardıkları bazı sonuçlan aktararak bitiriyorum. Thomas İncil’i ve geleneği, bu incelemelerden çok önce vardı. Örneğin Kıbrıs Kilisesi, Mısır Koptik Kilisesi, Nas turi Kilisesi ve kısmen de Ukrayna Kilisesi, Aziz Thomas’ı çok yüceltmişlerdi. Bu kiliseler, eldeki Thomas İncili’ni okuyarak değil, kendi geleneklerine bağlı kalarak bu inanç sistemine sadakat göstermişler ve yerleşik Katolik, Ortodoks ve Protestan Hıristiyanlarla ters düşmeyi, bil meden göze almışlardır. İsa Semineri üyelerinin vardıkları sonuçları şöyle özetleyebiliriz. 1) İsa Semineri üyelerine göre İncil’de yani Yeni Ahit diye bildiğimiz kitapta İsa’ya atfen anlatılmış olan yaklaşık 1500 sözden en iyimser bakış açısıyla sade ce yüzde 20’si İsa tarafmdan söylenmiştir. Gerisi, ilk Hıristiyanlar tarafmdan uydurulmuşlardır. 2) İsa, Mesih olduğunu öne sürmemiştir. Mesih kelime si, Christ kelimesinin Türkçesidir. 'Christ' aynı za manda Hıristiyan kelimesinin de köküdür. Dolayı sıyla Seminer Üyelerine göre İsa, Mesih (Christ) olduğunu söylememiş olmasına rağmen, kilise baba ları tarafından Mesih ilan edilmiştir. Christ kavramı İsa’nın yaşadığı dönemde bir 'makamýn' adıydı o ka dar. 3) İsa, kilise kurmamış ve her insanın Tanrı imanının göğüs kafesinde olduğunu söylemiştir. Kilise kur mayı düşünmemiş ve söylememiş olan İsa, bugün kiliseye bağlı kılınmıştır13. İsa’nın on iki Havarisi vardı. Havari=Apostle sözcüğü mesaj ileten, “tebliğ” yayan kişi anlamında kullanılmıştır. Bu kişilerin İsa’yı tanıdıkları, gördükleri, onunla konuş tukları ve ondan eğitim aldıkları kabul edilir. Bu on iki ki şi şunlardır: Simon daha sonra adı İsa tarafından değişti rilerek Peter=Kaya yapıldı. Onun kardeşi Andrew; Zebe de’nin oğulları James ve John (Yohannah); Philip; Batho lomew ki, buna da Nathansel deniliyordu; Mathew bu da Levi adıyla tanınıyordu; Thomas; James Alpha eus’un oğlu diye biliniyordu; Judas, James’in oğlu; Si mon Zealot (Mümin) ve Judas İscariot’du (Mat, 10:24; Mark, 3:1619; Luka, 6:1416; Act, 1:13). Bunlar Galile ken tinde yaşayan kişilerdi ve Peter, James ve John, İsa’ya en yakın olanlardı. Sonuncusu Judas İscoriot ise İsa’ya ihanet eden muhbirhavariydi. Sonra intihar etti. Onun yerine Matthias Havari yapıldı. (Act,l:26) Paul, Barnabas ve bir kaç kişi daha, geleneksel olarak Havari statüsünde kabul edilmişlerdir. (Act, 14:14; Rom, 16:7 ; Gal, 1:19). Bunların arasında bir de "Havarilere Havarilik" yapan Maria Magde lena vardır ki İsa’nın mezarının boş olduğunu diğerlerine haber veren kişi odur. Garip ama gerçektir ki, İsa’ya iman eden bu ilk kadro da, onu doğuran annesi Bakire Meryem yoktur! Daha önemlisi İsa Mesih, kendisini doğuran annesi Bakire Mer yem’i yani Tanrının Oğlunu dünyaya getiren kadını İn cil’de anlatıldığına göre 'Reddetmiþtir' (Mark, 3:2021 ve 3135; Mat,12:4650). İsa, sadece annesi Meryem’i değil, kardeşleri oldukları varsayılan kişileri de reddetmiştir, kendisinin "Onlardan" olmadýðýný açýkça söylemiþtir. Öte yandan, kardeþleri de "biz onu hiç tanýmýyoruz ve ona inanmý yoruz" demişlerdi. (John, 7: 5). Daha önce de belirttiğim gi bi, Vaftizci Yahya da, O’nu "daha önce hiç tanýmazdým" de mişti. Garip ama gerçektir ki, annesi de kardeşleri de İsa’nın imanına inanmamışlardır; O’nu hiçbir şekilde izle meden kendi geleneksel Yahudi inançlarına bağlı kalmış lardır14. Ek olarak, kısaca, Stephen’dan da söz etmek gere kiyor. Bu kişi de İsa’nın yanında bulunmuştu ama Havari sayılmamıştı. Oysa Stephen, Kudüs’te kurulan ilk kilise nin (yedi) yöneticisinden biri, hatta o kilisenin en üst ikin ci yöneticisi birincisi İsa’nın kardeşi denilen James’tir— konumundaydı ve yaptığı konuşmalarla Yahudileri öfke lendirmiş ve tıpkı İsa gibi, Yahudi Şeriatı’na karşı çıktığı gerekçesiyle öldürülmüştü. Şu farkla ki; Yahudiler, Step hen’i kendi cezalandırma usulüne göre, yani taşlayarak (recm) öldürmüşlerdir. Stephen ilk Hıristiyan "Þehidi" ka bul edilir (Act, 6:512). Aziz Paul ise Stephen’in taşlanma sını örgütleyen kişiydi! İsa’yı "Tanrýnýn Oðlu" ve "Baki re'den Doðma" olarak kabul etmeyen ilk büyük topluluk "Ebionitler" olmuştu. Bunlar Paul’u "Sahtekarlýkla" suçla mışlar Yahudi Şeriatını değiştirdiği için ve tüm Gos pelleri de reddetmişlerdir. Aynı şekilde "Bakire Doðu mu"da, İsa’nın "Ýlahi" varlığını da açıkça reddetmişler dir15. Ebionitler, evliliğe ve kadınlarla ilişkiye kapalıydılar, şarap içmezler ve başlarına yağ sürdürmezlerdi. Ebionit ler, Gnostik Essene geleneğinin sürdürücüleri olan Yahudilerdi16. İsa’yı yargılayan Yahudi Kralı Herod Antipas da Ebionit Kavmindendi. Bunlar Hellen Uygarlığı’na karşı tarafsızdılar. İsa’nın "Ýlahi" (Tanrı olmak) iddialarına karşı çıkmış olan kişiler, onun sağlığında onunla birlikte aynı yerlerde, aynı zaman diliminde yaşamış olan, ona en yakın bulun muş insanlar ve topluluklardı. Hatta bugünkü Vatikan’ın ve Katolisizmin kurucusu kabul edilen, Aziz Peter bile İsa’ya son anda ihanet ederek, "Onu tanýmadýðýný" söyle mişti! Oysa İsa’ya "Tanrýnýn Oðlu" olduğunu ilk söyleyen de oydu! Fakat Romalı askerler İsa’yı götürürlerken, onu tanımadığını söyleyen Peter=Simon=Kaya, sonra bu söz lerini geri almıştı! İncil’de iki risale onun adını taşır, ama onun tarafından yazıldıkları kuşkuludur, çünkü en iyim ser tahminle bu risalelerin İ.S. 95100 yılları arasında yazıl mış olabilecekleri belgelenmiştir. O yıllarda hem İsa hem de Peter, en az 4060 yıldır ölüydüler! Kaldı ki, yine garip bir raslantı olsa gerek, hem Peter hem de Paul, yazıların da ya da İncil’e alman yazılarında ve söylevlerinde İsa’nın "Bakire Doðumu"ndan hiç söz etmemişlerdi! Böyle sine inanılmaz bir "Mucizeden" niçin bir tek kelime dahi olsa söz etmeleri. Tanrının Oğlu İsa’ya haksızlık değilde nedir? Yine ilginçtir ki, Gospeller’de binlerce kişi ona iman etmişti diye yazılıyken, "Apostollar'ýn Ýþleri" (Acts) adlı bölümde, Peter’in sayıları sadece 120 kadar olan kişi ye vaaz verdiği yazılıdır (Acts, 1:15). Oysa bir Bakire’den "Tanrýnýn Oðlu" nun doğması mucizesi o çağlarda da, bu gün de tüm insanlığı sarsacak bir olgudur, ama ne hikmet se böylesine olağanüstü ve "Doða Dýþý" bir olay ne Roma İmparatorluğu’nun kayıtlarında, ne Yahudi kaynakların da ne de diğer herhangi bir "Belge"de yazılmıştır! Diğer bir deyişle, Bakire’den çocuk doğduğu ve bunun da İsa Mesih olduğu “Bir Tek” resmi veya gayri resmi belgede yoktur iki Gospel’de anlatılanlar dışında! O çağın tüm tarihçilerinin ve Roma Devleti’nin tüm arşivcilerinin bu inanılmaz ve Doğaüstü olayı atlamış olmaları nasıl açıkla nabilir ki? Kaldı ki 1. yy’in sonunda yazıldığı bilinen ünlü Josephus Tarihi’nde “İsa Mesih” diye birinden söz edil memiştir. Yahudilik tarihini tüm ayrıntılarıyla yazmış olan Josephus’un Yahudiliği böylesine etkilemiş olan bir kişiyi hiç duymamış, bilmemiş olması olanaksızdır, ama onun yazdığı tarih kitabında Bakire Doğum da, İsa’nın Tanrının Oğlu olduğu iddiası da "Tek" sözcükle dahi yer almamıştır tıpkı, çarmıha gerilerek öldürüldüğü gibi! Benzer şekilde, İ.S. 40 yıllarında yaşayan diğer bir ünlü Yahudi İskenderiyeli tarihçi Philo da neredeyse kendi gözlerinin önünde yaşanmış olan bu "Mucizeler"den ha bersizdir. O da ne Bakire Doğum’dan ne de Tanrının Oğ lu olduğu söylenen İsa Mesih’ten haberdardır17. Bakire Doğumla dünyaya gelmiş/gönderilmiş bir Tan rı’dan ilk kez Devletkefaletiyle söz edilmesi, o TannOğ lu’nun Çarmıh’a gerilerek vahşice öldürülüşünden yakla şık 300 yıl sonra olmuştur. İstanbul’un kurucusu Büyük Konstantin’in, tebası Hıristiyanlar arasındaki bitmeyen tartışmalara bir son vermek amacıyla İ.S. 325 yılında İz nik’te topladığı Konsil’de, İsa’ya atfen "Yeni" bir din ku rulmuştur. Ýsa resmen Devlet Zoruyla Tanrýnýn Oðlu ve Kut sal Üçlü'deki ikinci güçteki (Lord) Tanrý yapýlmýþtýr." Kimin adına? İlginçtir ki, Peter ve Paul adına. Ne var ki, Peter "bile" İsa’yı sadece bir “Peygamber=Prophet” olarak ta nımlamış ve yazmıştı. Peter’in, İsa’yı anlattığı risalede İsa’nın, Musa tarafından geleceği muştulanmış, bir "Pey gamber" olduğu vurgulanmıştı. Aynen şöyle yazmıştı Pe ter: "Tanrý, sizlere aranýzdan benim gibi bir Peygamber çýkarta caktýr, onun sözünü dinleyin" (Acts:3:22) Peter’e göre Mu sa’nın sözünü ettiği kendisi gibi "Peygamber" olan kişi, İsa idi18. Musa ve ona dayanarak Peter, "Tanrý sizlere aranýzdan Oðlu olan Tann'yý çýkartacak," diye söylememişlerdi. İznik Konsili’ne katılan Kilise Babaları siyasi egemenlik sağla yabilmek için Peter’in bu sözlerini alıp İncil’e koydular. Ama aynı zamanda da Bakire’den Doğma İsa’yı da Tan rı’nm Oğlu olarak Tanrı kabul ve ilan ettiler. Artık bunu kabullenmeyenleri bekleyen tek akıbet vardı: "Yakýlmak" "Devlet Tanrýsý" yaratmak düşüncesi Antik Mısır’da başlamıştı. Mısır’da ölen Firavunlar genelde, Tanrı ilan ediliyordu. Yaşarken "Tanrý" yapılanlar da vardı, örneğin II. Ramses gibi. Benzer şekilde Helenler de kendi "Site Devletleri"nde Tanrı’lar yaratmışlardı. Zeus, Apollo, Afro dit vd. sitedevletlerinin Tanrı ve Tanrıçalarıydılar. Ayrıca çeşitli böcekler örneğin Mısır’da skarabe ve hayvanlar örneğin kartal, keçi, güvercin vd. de "ilah" (Deity) statü sündeydiler. İnsanlar, gerekli gördükleri zaman Panteist, (KamuTanrıcılık); Polyteist (Çok Tanrıcılık); Henoteist (diğer Tanrıları reddetmeden bir ama Tekil olmayan Tan rıya bağlılık); Kathenoteist (belirli bir Tann’yı belirli bir süre kabulleniş) gibi “Syncretist” (eş yapımlıeklemleme li) bir İnançSistematiği’ne bağlıydılar19. SiteDevleti Tan rısı/ İlahı olmak fikri, Hıristiyanlığı yayabilmek için Kili se Babaları tarafından benimsenmişti. Bu plana göre Hel lenler’in "Tanrýlarý" (sitedevletindeki) alınarak bunların her biri için bir “Aziz” tahsis edilmişti. Bu kişi bazen ta mamen sanal da olabiliyordu. Sanal ya da gerçek bir kişi, Aziz ilan edilerek o kentinsitenin "Patron Saint" i yapıldı. O kenti koruyan /kollayıcı "Koruyucu Aziz veya Azize" ya ratmak fikri Hıristiyanlıktaki diğer pek çok tören ve uygu lama gibi Paganizm’den alınmaydı. Günümüzde Hıristi yan kentlerinin koruyucuAziz’leri vardır, örneğin Aziz Andrew Moskova’nın, onun kardeşi Aziz Peter Roma’nm "Patron Sainf'i statüsündedirler. Ancak Hıristiyanlığın kurucu babaları bununla da ye tinmemişlerdir. Antik Mısır’da ve Anadolu’da başta da Sümer, Elam, Âkad ve Hititler’de mesleklerin de "Tanrý larý" vardı. Örneğin "Yýlan" tıbbın, hekimlerin "Tanrýsý/Ýla hý" idi. Hıristiyanlığın kurucu babaları bu köklü geleneği de kendilerine mal etmekte gecikmediler: Her mesleğe bir Aziz tahsis ederek her biri için özel bir "Gün" ayırdılar. Örneğin İsa’nın üvey babası (ya da erzast=yedek babası) sayılan Josef, "marangozculuðun" koruyucu azizi yapıldı. Her 1 Mayıs İşçi Bayramı Kiliselerde Aziz Josef in "Dua" günü olarak kutlanır. Mısır’da, "DevletTanrýsý" bizzat egemen Hanedan tarafından yaratılırdı.20 Hanedan hangi "cult"e bağlıysa o Hanedan’m üyeleri de aile içindeki hi yerarşiye göre o 'cult'un rahipleri, rahibeleri ya da mabed görevlileri olurlardı. Ama aslolan Firavun’un yönlendir diği ayinler ve/veya uygulamalardı. Hıristiyanlığın içinden çıktığı Yahudilik, işte, Mısır’da ki bu uygulamalardan çok etkilenmiş bir din olmaktan zi yade bir "Varoluþ tarzý" (mode of existence) olarak "Tek Tanrýcýlýða" geçmişti. İlginçtir ki, hem millet adı olarak "îs rael" adı, hem de 'Musa' adı İbranice değildir. Bu TekTan rıh dinin "Cemaatinin" adı olan "Ýsrael" kelimesini millet anlamında ilk kez Firavun telaffuz etmişti. Aynı şekilde "Musa" adı da (Mosheau) yine KoptikMısır’da kullanılan bir "sýfattý" ve "Suyla Gelen" anlamına gelmekteydi. İsra el’in, din adamı olmaktan çok ilk "Devlet Adamý" sayılan Musa inanışa göre, Nil’e bırakılan bir sepetin içinde akıp giderken yıkanmakta olan Firavun’un kızı tarafından bu lunmuş ve onun tarafından bu adla onurlandırılmıştı. Or tadoğu’da siyaset, kültür, sanat, edebiyat ve dinlerin şe killendirilmesinde Antik Mısır’daki Ateş, Güneş ve At kültlerinin çok büyük katkısı olmuştu. En belirgin ve be lirleyici olanı da "Tanrý'nýn Oðlu" olmak fikriyle, ünlü Ak heneton ile başlayan ilk "TekTanrýcýlýk" inancıydı. Akhe neton, “SolarMonoteizm” diye bilinen, “Güneşe Tapmıcı lığı” başlatmıştı. Akheneton, Güneş’i "Tek Devlet Tanrýsý" yapmış ve başka tanrılara tapmmayı yasaklamıştı. Kendi sini de bu "Tanrý'nýn Oðlu" sayıyordu. Hıristiyanlığın ku rucu babaları bu yüzlerce yıllık geleneği kendilerine mal ederek, hiçbir şekilde "Tanrý Olmak" iddiası bulunmayan İsa’yı, önce "Tanrýnýn Oðlu" sonra da "TanrýLord" ilan et mekten kaçınmamışlardı. Bu nedenle tüm Pagan geleneği ni (Logos dahil) kendisine mal etmiş olan Kilise için, ger çekte, İsa’yı ortadan kaldırıp, Paganizm’i "Sanal" bir Tek Tanrıcılığa mahkum etmiş kurumdur diyebiliriz. Ve aynı Kilise İmparator’un emriyle, İ.S. 325’te, İsa’yı "Peygamber" olmaktan çıkartıp, "Tanrý" ilan etti. Hıristiyanlık ancak böylelikle Devlet Dini oldu21. İmparator Büyük Konstantin tüm yaşamı boyunca Ak heneton’la başlamış olan "Solar Monteizm" e bağlı kalmış tı22. Hıristiyan oluşu(?) ölümüne yakındır. Ancak "Güneþ" onun için yine önemliydi. Hıristiyanlığı yürekten benim semekten ziyade kasten desteklemişti; bu da onun devlet siyasetiyle bağlantılıydı23. Konstantin, hırslı ve atak Hıris tiyanlık’ta "FetihciRuh (irredentizm) bulunduğunu sez mişti. Bu nedenle de onun için kendisini GüneşinOğlu kabul eden Firavun Akheneton ile "Yahýveh'in Oðlu" ya pılmış olan İsa arasında fark yoktu24. Sonuçta ikisi de in sandı. Ve gelmiş geçmiş en gaddar İmparatorlardan biri, belki de, birincisi olan Konstantin, bu yeni "Sanal Tan rýnýn Oðlu"mý yeni "Fetihler" yapabilmek için bir "Araç" olarak görmüştü. (Konstantin, kendisine de 'Augustus'un Oðlu' şeklinde bir unvan vermişti. August olmak Sezar ol maktan daha önemliydi.) Kaldı ki "Natolia"da, Hıristiyan lığa geçmiş olanlar çoktan beri Akheneton’un bu yeni Tanrı”nın sembolü olarak boyunlarında taşıyorlardı. İlginçtir, Konstantin döneminde Anadolu’da henüz Bizanslaştırılamamış olan, zorlama ve baskıyla Hıristiyan yapılmış olan Paganların ilk Haç’ı, bugün bildiğimiz Latin Haç’ı değil, Firavun Akheneton’un kendi dininin
sembolü olan AnkHaçıydı!

 


 

 

 

 


 


Ana Sayfaya Dönmek İçin Tıklayın 

  www.aymavisi.org  
 


 

 

 

 
 + Büyüt | - Küçült