Yaşamayıp Ölmekten Korkarak

 

Konuştukça ne kalır elde

Uçar gider inandıkların

Ve kimse inanmaz anlattıklarına

Hayat olur gittikçe

Bir sözlü sınav asla tam veremediğin

Değerini içindekilerin.

Bir mutluluk şansı

Sürer bir gün

Ve artık ömür olur bir proje

Ne kadar hesaplarsan

O kadar uzaklaşırsın kendinden

İnsanlar dönüşür cisimlere

Deniz, gökyüzü, kuşlar bölünür saatlere

Bir bir parçalanırlar elinde.

Düzen saplantıya dönüşür

Ya da bırakırsın kendini alkole

Bazen çocukluğunu özlersin

Unuttuğun içindekileri o eski bahçede

Yeniden koşmayı, en baştan öğrenmeyi

Yaşam gibi biriktirmeden hiçbir şeyi

Değerini vermeyi

Ama konuşman gerekir her zaman

Kimse olmasa da kendi kendine

Sözcükler sen olur

Ben dersin ve benim

Milyonlarca kere

Ben ve benim derler

Milyonlarca kere

Deniz, gökyüzü, kuşlar

Birer çıkartma olur

Yapıştırdığın koleksiyon defterine

Sayfaları çevirdikçe ağlarsın üzerine

Anladığında sonrakiler artık boş kalacak.

Topladın her şeyi ve etiketledin

O iki boyutlu gezegeninde

Sözcükler sen olur

Ve anlamı yoktur

Ben dersin ve benim

Yaşamayıp ölmekten korkarak

Milyonlarca kere

 

 

Tunay


 

 

 

Ana Sayfaya Gitmek İçin Tıklayın

www.aymavisi.org